Uzdrawiając siebie uzdrawiasz Ziemię
Home » Techniki pracy » Yoga » Harmonoyoga
Harmonoyoga

 

Hormonyoga wg. Dinah Rodrigues
Dinha Rodrigues pochodzi z Brazyli, gdzie rozwinęła i rozpowszechniła Yogę Hormonalną.

Yoga hormonalana to praca z utrzymaniem i zachowaniem równowagi w okresie przekwitania.
Menopauza to moment zaniku miesiączkowania u kobiet z powodu zatrzymania się folikularnej aktywności jajników, powodujących zmniejszenie produkcji hormonów.
Niedobór estrogenów może spowodować, ale nie musi, nieprzyjemne następstwa w wieku pomiędzy 45 a 60 rokiem życia. Menopauzę przechodzą również mężczyźni. Jest to kolejna przemiana dla organizmu.
Yoga Hormonalan jest rodzajem dynamicznej Yogi, łatwej do opanowania. Rezultaty nie dają na siebie długo czekać i motywują do dalszej pracy, ponieważ samopoczucie się poprawia, a uciążliwe objawy takie jak: fale gorąca, osłabienie, bóle głowy wyraźnie się zmniejszają. Yoga Hormonalna skupia się na pracy energetycznej. Obejmuje Yogę Energetyczną, Kundalini Yogę i tybetańskie techniki energetyczne. Prana, nazywana w Yodze energią życiową cyrkuluje w naszym organiźmie utrzymując go w zdrowiu.Pranę pobieramy z powietrza, ze Słońca i wielu innych naturalnych źródeł. Z tego też powodu ćwiczymy intesywnie pranajamę, ćwiczenia oddechowe. Poprzez ćwiczenie Yogi Hormonalnej wzmacniamy dostaw prany do organizmu I tym samym do tych organów, które odpowiedzialne są za produkcję źeńskich hormonów. Jest to zupełnie naturalny i holistyczny proces umożliwiający, dzięki wewnętrznemu masażowi oraz skierownaiu energii życiowej do odpowiednich gruczołów hormonalnych pobudzenie produkcji hormonów i czynności tych gruczołów umożliwiających, jeżeli nie usunięcie to przynajmniej uśmierzenie symptomów przekwitania.

W naszym ciele energetycznym mamy 7 czakr. One są powiązane z 7-mioma gruczołami hormonalnymi w ciele fizycznym.

Ćakra

(Przekierowano z Czakra)(Wikipedia)
Ćakra lub ćakram (sanskryt. "koło", "okrąg") - według wierzeń religii dharmicznych oraz ezoteryków, ośrodek energetyczny w ciele, czyli miejsce, gdzie krzyżuje się wiele kanałów energetycznych (nadi) i gromadzi się energia prana[1]. Ośrodek ten ma odbierać, magazynować i promieniować energie o wibracji właściwej dla swojej funkcji (zob. Ćakry główne), która konieczna jest do życia istot (w szczególności ludzi). Rozwijanie ćakr może według owych wierzeń prowadzić do rozwoju wewnętrznego i duchowego wyzwolenia. Istnienie ćakr i kanałów energetycznych stanowi składnik wierzeń głównie hinduizmu i buddyzmu tantrycznego. Joga, bioenergoterapia, reiki i wiele technik rozwoju wewnętrznego, bazuje na wiedzy o ćakrach. Jako że wiedza o ćakrach jest wiedzą ezoteryczną, traktowana jest przez naukowców z dozą sceptycyzmu.

Najczęściej wyróżniane jest 7 ćakr głównych, z których każdej przypisywany jest inny kolor, funkcja i położenie. Liczba wszystkich ćakr w ciele człowieka jest określana na kilkadziesiąt tysięcy.

Główne ćakry

Ćakra Kolor Lokalizacja Główna funkcja Symbol
Korony Sahasrara fioletowy, rzadko biały nieco nad szczytem głowy myślenie całościowe, funkcje paranormalne
Trzeciego Oka Adźńa indygo czoło, nieco nad brwiami intuicja, analiza, percepcja pozazmysłowa
Gardła Wiśuddha jasnoniebieski pod kością grdyki mowa, samoekspresja
Serca Anahata zielony, rzadko złoty na wysokości płuc poświęcenie, miłość, współczucie, uzdrawianie
Słoneczna Manipura żółty blisko pępka, nieco powyżej funkcje mentalne, moc, kontrola, ambicja, kariera
Sakralna Swadhiszthana pomarańczowy 3 cm poniżej pępka emocje, twórczość
Podstawy Muladhara czerwony podstawa kręgosłupa instynkt, przetrwanie, bezpieczeństwo

Tantra buddyjska
Tantra buddyjska zwykle uznaje tylko cztery ćakry:
4 palce poniżej pępka (siedlisko nirmanakai),
w pobliżu splotu słonecznego (siedlisko sambhogakai), w splocie krtaniowym (dharmakaja)
8 palców od oryginalnej linii włosów na głowie (tzw. uszniszakamala)

W innej wersji jest ich osiem:
Sahasrara (Sanskryt)
Ajna (Sanskryt)
Vishuddha (Sanskryt)
Anahata (Sanskryt)
Manipura (Sanskry)
Swadhisthana (Sanskryt)
Muladhara (Sanskryt)
Bindu (Sanskryt)

W jodze kundalini ćakry to obszary ogniskowania się świadomości umiejscawiane w wymiarze mistycznym człowieka, organy indyjskiej fizjologii subtelnej korespondujące z organami wydzielania wewnętrznego w ciele fizycznym. Każda ćakra jest całym światem, jest światem dla siebie samej - objaśnia Jung. Jest to zbieżne z definicją ćakry u W.Hauera jako symbolu doświadczania życia przez jednostkę w danym okresie życia czy fazie rozwoju.

Muladharaćakra

Symbolika muladhary, podstawa kręgosłupa
Ćakra muladhara odpowiada światu jaki znamy ze stanu jawy: tu podlegamy niewiedzy, popędom, i okolicznościom. To poziom naszej świadomości jako "ja" (czyli ego). Kundalini w muladharze jest w stanie śpiącej królewny zjednoczonej z lingą. To poziom ziemi lub podziemia: krypta, pieczara, kościół dolny, piwnica Indywidualne ludzkie "ja" na tym poziomie rozwoju, istnieje jako zarodek (mniej niż embrion) w świecie materialnym. Zdaniem Junga, dlatego hindus traktuje świat jak przedszkole i złudzenie. Równoważnie: dla naszego indywidualnego i świadomego bytu ziemskiego, dla psychologii muladhary, złudzeniem jest świat bogów hindusa. Jung potwierdza, iż w świecie współczesnym mamy wielu takich ludzi nienarodzonych : choć posiadają ciało fizyczne, uganiają się za celami i odnotowują osobiste sukcesy, w rzeczywistości nigdy nie przyszli na ten świat Natomiast wraz z obudzeniem energii kundalini następuje przebudzenie ze stanu muladhary, uruchamia się proces rozwoju nieosobniczego i depersonalizacja. Jednostka faktycznie wkracza na ścieżkę kundalinijogi.

Swadhiszthanaćakra

Symbolika swadhiszthany, w okolicy dolnej części brzucha - 3 cm poniżej pępka
Ćakra swadhiszthana to świat nieświadomości , świat żywiołu wody, ocean. Droga rozwoju wiedzie przez ceremonię chrztu z wody, przez narodzenie na nowo po śmierci symbolicznej przez (zanurzenie oddające) utonięcie Wskutek pomyślnego przebiegu zanurzenia w pochłaniających wodach jednostka zyskuje miano podwójnie urodzonej ( dwidźa ) otrzymując nieśmiertelną duszę. Osiągnięcie tej ćakry może objawić się jako podróż w głąb duszy i stoczenie tam walki z potworem wodnym ( Lewiatan, Makara ). Owocem zanurzenia i udanego powrotu , jest przemiana w istotę duchową. Jung warunkuje jednak taki osiąg rozbudzeniem energii kundalini. To zaś uzależnia od impulsu wewnętrznego w człowieku, pochodzącego z poziomu buddhi , który poprzez ocean pchnie nas na drodze indywiduacji , ku następnej ćakrze. Chodzi tu o impuls nadrzędny względem woli ego człowieka, który spowoduje, że nie ucieknie na sam widok Lewiatana, a wręcz przeciwnie - wyda takiej wewnętrznej przeszkodzie bitwę. W terminologii psychologicznej dochodzi do konfrontacji z nieświadomością. W symbolice indyjskiej, w przestrzeni swadhiszthanaćakry występuje potwór Makara, ale i sierp Księżyca (półksiężyc z wierzchołkami zwróconymi w górę). To jakby czara napełniona duszami ostatnio zmarłych, które czasie pełni Księżyc oddaje Słońcu, gdzie otrzymują nowe życie - taki mit manichejski przytacza Jung, kończąc wykład o drugiej ćakrze.

Manipuraćakra

Symbolika manipury, nieco powyżej pępka
Ćakra manipura to ośrodek żywiołu ognia i wschodu (objawienia się) Słońca, które jednostka powinna utożsamić. Równocześnie wszystkie emocje i namiętności eksplodują. Manifestują na zewnątrz ich płomienie, na światło dzienne wychodzą skrywane wady i tłumione emocje. Zachodzi proces, który psychologia analityczna nazywa konfrontacją z cieniem (z archetypem cienia). Gdy miotany humorami człowiek zaczyna zatrzymywać się i poprzez procesy myślowe docieka swoich motywów, wynikiem jest kres jedynowładztwa człowieczego "ja". Ego po raz pierwszy poznaje autonomiczny, autentyczny, niezależny od niego czynnik psychiczny współistniejący w psychice - przyczynę pustoszących i upiornych emocji. Wtedy może osiągnąć kolejną wyższą ćakrę.

Anahata

Anahataćakra, w okolicy serca
Ćakra anahata to ośrodek żywiołu powietrza. Odwrót skutkujący nieutożsamianiem się z emocjami, poprzez rozpoznanie ich czynnika psychogennego , powoduje rozpoczęcie procesu indywiduacji: człowiek zaczyna się stawać tym, co nie jest "ja", "ja" (ego) odkrywa nieosobową, obiektywną Jaźń (archetyp Jaźni). Tutaj zachodzi odnalezienie puruszy: istoty, którą my nie jesteśmy, istoty, która nas zawiera; jest ona większa, ważniejsza od nas, istnieje wyłącznie na płaszczyźnie psychicznej, którą Jung nazywa Jaźnią w znaczeniu psychologicznym. Na opisie funkcjonowania człowieka inspirowanego Jaźnią, kończy się drugi z wykładów Junga.

Wiśuddhaćakra

Symbolika wiśuddhaćakry, w okolicy gardła
Ćakra wiśuddha koresponduje z żywiołem akaśa (eteru), myśleniem abstrakcyjnym, światem pojęć i rzeczywistością psychiczną. Na tym poziomie Jung sytuuje pełne poznanie bytu psychicznego jako zasadniczej istoty świata zachodzące dzięki przeżytemu doświadczeniu a nie poprzez dociekania i spekulacje umysłu. Autor daje za przykład Boga niepodlegającego prawom czasu i przestrzeni: jeśli zaistnieje doświadczenie psychiczne - to uznamy je jako fakt psychiczny, koncepcję czy pojęcie Boga wywiedziemy dopiero ze zrozumienia tego faktu psychicznego. Dla człowieka, który osiągnął poziom tej ćakry, właśnie fakty psychiczne stanowią realność: realność psychiczna stoi tu niejako w opozycji do realiów fizycznych. Wiśuddha w procesie indywiduacji odpowiada doświadczeniom archetypu Starego Mędrca.

Adźńaćakra

Symbolika adźńaćakry, tzw. trzecie oko
Ćakrę adźńa, w charakterystyce Junga, dominuje tematyka Boga: nie ma tu żadnego czynnika psychicznego a jedyną rzeczywistość stanowi Bóg. Wkraczając na poziom adźńaćakry, człowiek istniejący w pełni jako realność psychiczna, staje w obliczu innej realności psychicznej - odwiecznego obiektu psychicznego (czyli Boga). Zachodzi pełne utożsamienie z tym "nie-ja", rozpłynięcie w Nim, powrót do miejsca początku. To poziom pełni świadomości o wszystkim, wszechogarniającej wiedzy, doświadczanie bytu we wszystkim co istnieje. Śiwa i Śakti są zjednoczeni, Śpiąca Królewna (kundalini śakti), teraz manifestując się pod postacią Dewi, powróciła do Boga.

Sahasraraćakra

Sahasrara na szczycie głowy
Ćakra sahasrara opisana jest jako pozostająca poza doświadczaniem, ponieważ zachodzi jedność wszystkiego z wszystkim. Cytując opis z tego rozdziału: nie ma już Boga, jest tylko Brahman.

Junga ocena poziomu cywilizacji
Stosując indyjską hierarchię ćakr będącą tematem książki, autor w treści czwartego wykładu, podejmuje się zadania oceny poziomu społeczeństwa cywilizacji zachodniej. Naszą świadomość ("ja") z doświadczeń indywidualnych życia codziennego sytuuje niestety na stopniu muladhary (pierwsza ćakra). To świat "tu i teraz", pragmatyki i konkretów, tu wypełniamy nasze życie indywidualne. Na tym poziomie decydujący głos mają potrzeby ciała. Porównuje ludzi broniących opinii indywidualnych, nie znających wartości nieosobniczych, do zwierząt wyższych zależnych od środowiska i ludzi pierwotnych dążących do doskonałej harmonii z naturą. Trwa to dopóki "ja" człowieka, utożsamia się ze świadomością. Aby spowodować kres niewoli w świecie muladhary, musimy obudzić kundalini.
Junga objaśnienia wahan
W treści seminariów jungowskich poświęconych kundalinijodze, znajdują się również interpretacje symboli zwierzęcych, które tradycja indyjska wiąże z ćakrami. Interpretacje te dotyczą znaczenia postaci wierzchowców (wahana) bóstw żywiołów, powiązanych z daną ćakrą.
słoń w muladharze - najsilniejszy wśród zwierząt - libido, wola czynu
makara w swadhiszthanie - zwierzę otchłani, potwór świata podziemnego, niebezpieczeństwo głębi psychiki
baran w manipurze - ofiara z ludzkich namiętności i pożądań
antylopa w anahacie (bliska symbolice jednorożca) - ulotność czynnika psychicznego oraz puruszy, znikome podleganie prawom świata,
biały słoń w wiśuddhi - siła słonia pomagająca zrozumieć czyste abstrakcje (fakty czysto psychiczne), będące obiektami doświadczeń na poziomie tej ćakry,
brak wahany w adźńaćakrze i wyżej

Jung wskazuje iż są to kolejne stopnie przekształcania siły pierwotnej, czynnika psychicznego który oddziałuje na ego. Najbardziej nieprzepracowana, pierwotna forma zwierzęca to słoń w muladharze - końcowa to pełen mocy wysubtelniony biały słoń ćakry piątej.

Znaczenie kundalinijogi dla psychologii
Jesteśmy wdzięczni jodze tantrycznej - tak sformuowaną wypowiedz Junga odnajdujemy, ponieważ:
systematyzuje doświadczenia, które są udziałem ludzi. Umożliwia ich klasyfikacje i podaje przyporządkowane im tradycyjne nazewnictwo zawiera symbolikę, której znaczenia obejmują wszystkich ludzi (powszechną, dla całej wspólnoty ludzkiej)
opisuje etapy jakie przechodzi świadomość jednostki.
Naukę o ćakrach i kundalini autor nazywa "kosmicznym systemem ćakr" w opozycji do struktur psychiki w zakresie ego (osobniczych) i świadomości. Kosmiczną perspektywę odnosi do całego świata psychiki, do obrazu psychiki z perspektywy wszechogarniającej świadomości boskiej.